Nieuwe DARE-studie: bijna de helft van detransitioners had spijt van hormonen of operatie

In april 2026 verscheen in het Journal of LGBTQ+ Mental Health een nieuwe publicatie uit de DARE-studie (Detransition Analysis, Representation and Exploration), een van de grootste onderzoeken ooit naar detransitie. De studie wordt getrokken door Kinnon Ross MacKinnon, hoogleraar aan de School of Social Work van York University in Canada, in samenwerking met de onderzoeksgroep The One Percent en gefinancierd door de Canadese onderzoeksraad SSHRC. Eerder leverde dezelfde dataset al een veelbesproken artikel op in Archives of Sexual Behavior, met vier verschillende paden naar detransitie. Deze nieuwe publicatie duikt dieper in de cijfers achter spijt, identiteitswisselingen en de gezondheid van de deelnemers.

Wie deden mee aan het onderzoek?

Tussen december 2023 en april 2024 vulden 957 mensen uit de Verenigde Staten (74%) en Canada een online vragenlijst in. De gemiddelde leeftijd was 26 jaar, de groep bestond overwegend uit mensen die bij geboorte als vrouw zijn geregistreerd en zich biseksueel, lesbisch of transmasculien identificeerden. Alle deelnemers waren op enig moment een transitie begonnen — sociaal, medisch of allebei — en 65% had daadwerkelijk hormonen gebruikt of een operatie ondergaan. Opvallend is dat de deelnemers gemiddeld 4,22 verschillende genderidentiteiten hebben gebruikt om zichzelf te omschrijven in de loop van hun leven, wat volgens de onderzoekers laat zien hoe veranderlijk genderbeleving voor deze groep kan zijn. Bijna de helft identificeerde zich op het moment van de vragenlijst nog altijd als trans of non-binair; de rest was inmiddels cisgender, detrans of twijfelde nog.

Waarom stopten deelnemers met hun transitie?

De meest genoemde redenen om te stoppen waren een veranderd beeld van gender en gendernormen (52%), een verschuiving in de eigen identiteit (47%), het vanzelf verdwijnen van genderdysforie (41%), het uitblijven van verbetering van de mentale gezondheid tijdens de transitie (40%) en discriminatie of gebrek aan steun (39%). Ongeveer de helft van de deelnemers rapporteerde spijt te hebben van de hormoonbehandeling of operatie die ze hadden ondergaan — spijt over een operatie kwam vaker voor dan spijt over hormonen. Tegelijk gaf ongeveer een derde aan gestopt te zijn terwijl ze juist tevreden waren met het bereikte resultaat, wat volgens de onderzoekers laat zien dat detransitie niet automatisch hetzelfde is als spijt. Van de deelnemers die waren gestopt, hervatte 42% de transitie op een later moment alsnog.

Trauma, autisme en jeugdervaringen

Een van de meest verontrustende bevindingen betreft de achtergrond van de deelnemers: 39% gaf aan later te hebben ingezien dat hun genderdysforie eigenlijk voortkwam uit trauma of autisme. De gemiddelde score op de ACE-vragenlijst (Adverse Childhood Experiences, een gestandaardiseerde meting van nare jeugdervaringen zoals mishandeling of verwaarlozing) lag met 4,03 ruim boven het gemiddelde van 1,79 in de algemene bevolking. Daarnaast identificeerde 42,42% van de deelnemers zich als autistisch, of vermoedde dat zelf te zijn. Voor Transspijt.nl bevestigen deze cijfers een patroon dat ook uit eerdere onderzoeken en persoonlijke verhalen op deze site naar voren komt: bij een aanzienlijk deel van de mensen die later spijt krijgen, speelden onderliggende problemen een rol die tijdens het diagnostische traject onvoldoende zijn onderzocht.