Oregon-studie: één op 240 meisjes op testosteron — geen daling in zelfdodingscijfers

Oregon staat bekend als een van de meest liberale Amerikaanse staten als het gaat om medische genderzorg voor minderjarigen: de staat laat jongeren in sommige gevallen zonder ouderlijke toestemming hormonen ontvangen. Een nieuwe, peer-reviewed studie legt voor het eerst de werkelijke omvang bloot — en de uitkomsten zijn opvallend.

Eén op de 240 meisjes op testosteron

Onderzoekers van Comagine Health en het Oregon Health and Science University (OHSU) analyseerden verzekeringsdata van 868.740 verzekerde jongeren in Oregon tussen 2016 en 2023, in de leeftijdscategorie acht tot zeventien jaar. De studie werd in april 2026 gepubliceerd in Research Connections, een peer-reviewed tijdschrift van Oxford Academic.

De voornaamste bevindingen:

• 8.480 jongeren (0,98 procent) hadden een transgendergerelateerde diagnose, in de overgrote meerderheid genderdysforie.
• Bij meisjes lag dit percentage op 1,51 procent, bij jongens op 0,46 procent.
• Van alle jongeren met een dergelijke diagnose ontving 23 procent ook daadwerkelijk medische interventies: 8 procent puberteitsblokkeerders en 20 procent hormoontherapie.
• Op zeventienjarige leeftijd stond gemiddeld één op de 240 meisjes op testosteron, en één op de 630 jongens op oestrogeen.

De Society for Evidence-Based Gender Medicine (SEGM) vergeleek de Oregonse cijfers vervolgens met nationale statistieken. Voor veertien- en vijftienjarigen lagen de hormoonpercentages in Oregon vier tot vijf keer hoger dan het nationaal gemiddelde; op zeventienjarige leeftijd nog altijd twee tot drie keer zo hoog. Het aantal transgendergerelateerde diagnoses verdrievoudigde bovendien tussen 2017 en 2023.

Meer hormonen, maar geen daling in zelfdodingscijfers

Geslachtshormonen voor minderjarigen worden routinematig gerechtvaardigd als levensreddende zorg die suïcidaliteit vermindert. Economist en gezondheidsbeleid-onderzoeker Yuan Zhang van Evidence Bridge keek of die belofte zichtbaar is in de Oregonse populatiedata. Zhang verzamelde cijfers van de Oregon Health Authority over suïcidegerelateerde spoedeisende hulpbezoeken. Die bleven over de gehele periode schommelen rond de 5.000 per jaar — met uitzondering van het coronajaar 2020, toen zij daalden naar circa 4.500. Zhang concludeerde: “At the population level, these trends do not show an obvious corresponding decline in suicide outcomes.”

Dit is een significante bevinding. Meerdere systematische reviews — waaronder die ten grondslag liggen aan de Britse Cass Review — concluderen dat het bewijs voor een beschermend effect van hormonen op suïcidaliteit zwak tot zeer zwak is. De Oregonse populatiedata bieden op populatieniveau geen steun aan de these dat bredere hormoonverstrekking leidt tot minder zelfdodingsgerelateerde spoedhulp.

Oregon als beleidsexperiment

Oregon functioneert in de academische literatuur als een soort natuurlijk experiment: een staat met een expliciet permissief genderbeleid, waar jongeren in sommige gevallen zonder ouderlijke instemming medische zorg kunnen ontvangen. Dat staat haaks op de trend elders in de VS: inmiddels 27 staten hebben geslachtshormonen en puberteitsblokkeerders voor minderjarigen verboden.

Zweden, Finland en Denemarken — landen met decennia aan klinische genderzorgervaring — scherpten hun richtlijnen de afgelopen jaren aan en beperkten de toegang voor jongeren tot hormonale genderzorg aanzienlijk. Ook in het Verenigd Koninkrijk werd het verbod op puberteitsblokkeerders in december 2024 verlengd tot onbepaalde tijd, na advies van de onafhankelijke Commission on Human Medicines. Oregon bewandelt de tegengestelde weg.

De Oregon-studie zelf stelt uitdrukkelijk geen uitspraken te doen over de effectiviteit of veiligheid van de in kaart gebrachte interventies. De auteurs omschrijven de behandelingen als “omkeerbaar” en “medisch noodzakelijk” — terminologie die haaks staat op de bevindingen van Europese systematische reviews, die de beschikbare evidentie kwalificeren als laag tot zeer laag.

Betekenis voor het internationale debat

De Oregon-studie is om twee redenen relevant voor het bredere debat. Ten eerste biedt ze de meest gedetailleerde populatiebeschrijving tot nu toe van wat er in een permissieve jurisdictie feitelijk gebeurt. Ten tweede — juist omdat de studie bewust geen uitspraken doet over uitkomsten — dwingt ze tot de vraag: als de sterke toename in behandelingen niet zichtbaar gepaard gaat met betere uitkomsten op populatieniveau, waarop is het beleid dan gegrond?

Die vraag krijgt extra gewicht nu rechtbanken in de VS steeds vaker oordelen over de kwaliteit van informed consent in de genderzorg. Het dossier over juridische aansprakelijkheid in de genderzorg biedt achtergrond over hoe rechters omgaan met de vraag of artsen patiënten en ouders adequaat hebben geïnformeerd over de onzekere evidentie voor deze behandelingen.

Bron:

• Gray M. e.a. "Gender-affirming care for transgender and gender-diverse youth in Oregon: trends over time." Research Connections, vol. 1, nr. 2, april 2026. DOI: 10.1093/rescon/vmag049. academic.oup.com