Roberts e.a.: 30% van patiënten stopt binnen 4 jaar met cross-sex hormonen (2022)

In The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism (september 2022) publiceerden Christina M. Roberts en collega's de studie "Continuation of Gender-affirming Hormones Among Transgender Adolescents and Adults". Het onderzoek baseert zich op medische en farmaceutische dossiers van Amerikaanse militaire gezinnen — een groep die qua toegang tot zorg en follow-up beter te volgen is dan het gemiddelde civiele cohort.

De kerngetallen

Wat dit cijfer zegt

30% stopt binnen vier jaar. Dat is meer dan een op de drie. Voor wie de huidige spijtcijfers van 0,3–1% citeert, geeft dit getal een eerste indicatie dat er iets niet klopt: discontinuatie is niet hetzelfde als spijt, maar mensen die hun behandeling continueren tellen vrijwel nooit als "spijthebbers", terwijl mensen die hun behandeling staken vaak om reden van bijwerkingen, twijfel of evolutie van inzicht ze stopzetten.

Het opmerkelijke geslachtsverschil

Het verschil tussen de twee richtingen is groot: vrouwen die testosteron krijgen, staken bijna twee keer zo vaak als mannen die oestrogeen krijgen. De studie verklaart het verschil niet, maar er zijn meerdere mogelijke factoren:

• Bijwerkingen — testosteron heeft meer ingrijpende lichamelijke effecten op een vrouwenlichaam (stem, lichaamshaar, vetverdeling) die snel zichtbaar worden en bij sommige patiënten tot heroverweging leiden.
• Subpopulatie­verschil — vrouwen die op latere leeftijd cross-sex hormonen krijgen, hebben vaker een ROGD-achtig profiel; mannen die oestrogeen nemen vallen vaker in de klassieke vroege-onset categorie.
• Onderliggende dysforie — bij vrouwen-naar-mannen lijkt comorbide psychische problematiek (eetstoornissen, autisme, trauma) vaker mee te spelen, wat bij verwerking later kan leiden tot heroriëntatie.

Waarom een militaire populatie

Amerikaanse militaire gezondheidsdossiers (TRICARE) hebben een specifiek voordeel voor onderzoek: hoge volledigheid van data, weinig uitval, vaste opvolging. Cohort-studies in burgerlijke gezondheidssystemen kampen vaak met juist het probleem van uitval — zoals Wiepjes 2018 met 36% follow-up loss bij de Amsterdam-kliniek. Roberts' data zijn daarom relatief betrouwbaarder.

Aansluiting bij andere studies

Het Roberts-cijfer van 30% binnen 4 jaar past in een breder beeld: MacKinnon (DARE-studie 2025) wijst eveneens op aanzienlijke discontinuatie. Cohn (2023) documenteert dat spijt gemiddeld acht jaar nodig heeft om zich te manifesteren — dus deze 30% bij vier jaar is waarschijnlijk een onderschatting van de uiteindelijke spijt-rate.

Bronnen:

• Roberts, C. M. et al. "Continuation of Gender-affirming Hormones Among Transgender Adolescents and Adults." The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 107(9), september 2022, e3937–e3943.
• Stats for Gender — overzicht. statsforgender.org