Carmichael e.a.: puberteitsremmers verbeteren suïcidaliteit en zelfbeschadiging niet (Tavistock 2021)

In PLoS One (februari 2021) publiceerden Polly Carmichael en collega's van de Britse Tavistock Gender Identity Development Service (GIDS) de resultaten van een prospectieve studie. Onderwerp: het effect van puberteitsremmers op het psychisch welzijn van 44 trans-geïdentificeerde tieners, behandeld tussen 2011 en 2014.

De kern­bevinding

Na 12 tot 15 maanden behandeling met puberteitsremmers waren er geen statistisch significante verbeteringen in:

• Zelfbeschadiging
• Suïcidale gedachten en plannen
• Bredere maten van psychisch welzijn

Waarom dit een schokkend resultaat was

Het centrale argument voor puberteitsremmers — gedeeld in beleidsdocumenten, kliniek-folders en publieke debat — is dat zij de suïciderisico verlagen bij trans-geïdentificeerde tieners. "Geef hen blockers of begraaf hen" was de bekende slogan in het Britse en Amerikaanse debat. Carmichael's bevinding ondergraaft dit argument volledig: blockers leverden geen meetbaar voordeel op deze precies dimensies.

Waarom de studie zo lang vertraagd verscheen

Een opmerkelijk verhaal achter deze publicatie: de data dateren uit 2011–2014, maar de publicatie verscheen pas in 2021 — zeven tot tien jaar na de dataverzameling. Verschillende reconstructies wijzen erop dat het GIDS-team het slechte resultaat aanvankelijk niet wilde publiceren omdat het de praktijk van puberteitsremmers in twijfel zou trekken. Pas onder druk van klokkenluiders en kritisch journalistiek werk verscheen de paper uiteindelijk. Zie ook de klokkenluiders rond Tavistock.

De doorwerking

De Carmichael-publicatie was een van de aanleidingen voor de Cass Review, die in 2024 vrijwel dezelfde conclusie trok op systematisch niveau: bewijs voor het nut van puberteitsremmers ontbreekt. Zie de Cass Review-conclusies. Tavistock werd vervolgens in 2024 gesloten — zie de gevolgen daarvan.

De ethische implicatie

Wanneer een kliniek over zeven jaar data verzamelt zonder die te publiceren — en die data laten zien dat de behandeling niet werkt — dan worden in die zeven jaar honderden andere tieners behandeld in de veronderstelling dat de behandeling wel werkt. Dat is een schending van wetenschappelijke en medisch-ethische standaarden. Een vergelijkbaar patroon is later geconstateerd bij Olson-Kennedy in de VS: vergelijkbare data, vergelijkbare uitkomst, vergelijkbare niet-publicatie.

Voor Nederland

Nederland werkt sinds 1998 met het zogenoemde Dutch Protocol — waarvan puberteitsremmers het belangrijkste eerste-lijn-instrument zijn. De Carmichael-data zouden in elk Nederlands intake-gesprek moeten worden gecommuniceerd. In de huidige praktijk gebeurt dat zelden.

Bronnen:

• Carmichael, P. et al. "Short-term outcomes of pubertal suppression in a selected cohort of 12 to 15 year old young people with persistent gender dysphoria in the UK." PLoS One, 2 februari 2021. DOI: 10.1371/journal.pone.0243894
• Stats for Gender — overzicht. statsforgender.org