Artikelen

Borstbinden is een praktijk waarbij adolescente meisjes (en soms vrouwen) de borsten inbinden om een platter silhouet te creëren. Het is veelgebruikt bij meisjes met genderdysforie als alternatief voor of vooruitlopend op medische behandeling. Onderzoek toont dat langdurig binden risico's meebrengt: ribpijn, kortademigheid, huidproblemen en in ernstige gevallen rib- of longschade. De discussie over veilig binden en de adviezen die klinieken geven, staat ter discussie.

De puberteit is een kritieke periode voor botopbouw: circa 40% van de totale botmassa wordt in deze periode opgebouwd. Puberteitsblokkeerders onderbreken dit proces. Studies tonen dat kinderen die puberteitsblokkeerders gebruiken achterblijven in botdichtheid, en dat dit deels niet ingehaald wordt wanneer de behandeling wordt gestopt. Het risico op osteoporose op latere leeftijd is een reël gevolg.

Bureau Clara Wichmann, vernoemd naar de eerste vrouwelijke jurist Clara Wichmann (1885-1922), voert principiële rechtszaken op het gebied van vrouwenrechten in Nederland. Thema's zijn onder meer machtsongelijkheid, reproductieve rechten, economische gerechtigheid, stereotypering en veiligheid. Recente zaken betroffen onder meer gelijke beloning, dubbele achternamen en gedwongen afstand.

Filosofen Alex Byrne en Moti Gorin gebruiken in een academisch artikel (mei 2026) Ian Hackings concept 'making up people' om de hedendaagse 'trans-kind'-categorie te analyseren. Drie posities worden onderscheiden: trans-kinderen bestaan niet, ze bestaan natuurlijk, of ze worden 'gefabriceerd' door sociale processen. De auteurs neigen naar het derde standpunt: trans-kinderen hebben 'echte' identiteiten — maar de categorie ontstaat via institutionele classificatie (medisch, ouderlijk, mediaal).

Op 15 december 2022 verstoorden gemaskerde activisten een conferentie van de Franse psychoanalytici Céline Masson en Caroline Eliacheff in Café Laïque in Brussel. Het pand werd beklad met de tekst 'racistisch transfoob café' en binnen werden dierlijke uitwerpselen gegooid. Vijftig academici — filosofen, historici, psychoanalytici — veroordeelden de actie in een open brief als 'aan het fascisme grenzende werkwijzen'.

Cardinal Support Network ondersteunt sinds ongeveer 2021 families in Ohio en daarbuiten die te maken hebben met genderdysforie of detransitie bij een kind of jongvolwassene. Het netwerk pleit niet voor medicalisering van minderjarigen of kwetsbare jongvolwassenen, maar voor een 'watch and wait'-aanpak, onderzoek naar onderliggend trauma en mentale gezondheidsklachten, en verbinding met geverifieerde hulpbronnen.

Carmichael en collega's publiceerden in PLoS One (2021) data over 44 tieners die puberteitsremmers ontvingen bij de Britse Tavistock Gender Identity Development Service (GIDS) tussen 2011-2014. Na 12-15 maanden behandeling: geen statistisch significante verbetering in zelfbeschadiging, suïcidaliteit, of breder welzijn. Het resultaat ondergraaft het meest centrale argument voor puberteitsremmers — dat zij de suïciderisico zouden verminderen.

In april 2024 publiceerde het VK een onafhankelijk onderzoek naar de zorg voor transgender jongeren. De conclusies zijn schokkend — en Nederland kijkt nog weg.

Op 27 mei 2025 publiceerde Cicero — Duits magazine voor politieke cultuur — het stuk 'Bestätigung um jeden Preis' van Faika El-Nagashi. Het beschrijft hoe Oostenrijkse scholen, klinieken en sociale diensten elke trans-identiteitsverklaring van een minderjarige als onbevraagbaar behandelen. Ouders worden systematisch buiten de besluitvorming gehouden over onomkeerbare medische ingrepen aan hun eigen kinderen. Voor het eerst spreken Oostenrijkse ouders publiek over deze ervaring.

Het Amerikaanse tijdschrift City Journal, uitgegeven door het Manhattan Institute, publiceerde op 4 maart 2024 in samenwerking met Environmental Progress het rapport The WPATH Files van journalist Mia Hughes. Het dossier bundelt gelekte interne berichten en videofragmenten van WPATH-leden over hormoonbehandelingen, chirurgie en geinformeerde toestemming bij minderjarigen. Sindsdien fungeert City Journal als publicatieplatform voor vervolgartikelen over genderzorg.

De klinische omgeving rondom genderzorg kent sterke sociale en professionele druk op artsen die bezwaar willen maken. Van de Vanderbilt-kliniek tot de klokkenluiders bij Tavistock: artsen die twijfels uiten, riskeren sociaal stigma ('transfoob'), professionele gevolgen en soms campagnes om hen te ontslaan. Dit heeft een afschrikkend effect op de klinische cultuur — en verklaart deels waarom bezwaren zelden openlijk worden gemaakt.

Op de Genspect-website deelt een anonieme clinicus haar persoonlijke reis: van een praktijk gericht op genderzorg naar een rol als ondersteuner van detransitioners. Ze beschrijft wat ze heeft geleerd van haar patiënten, waarom ze de medische gemeenschap oproept dezelfde weg te gaan, en hoe detransitioners systematisch worden afgewezen door de zorg die ze ooit vertrouwden.