klinieken

Snel affirmeren zonder screening: het risico van het rapid gender affirmation-protocol

In "rapid gender affirmation"-klinieken wordt de genderidentiteitsverklaring van een adolescent als startpunt genomen, en wordt zo snel mogelijk behandeld — sociale transitie, puberteitsblokkeerders, hormonen. Psychologische screening op comorbiditeiten is beperkt of afwezig. Klokkenluiders in klinieken als Tavistock (VK) en Washington University (VS) rapporteerden dat kwetsbare jongeren — met autisme, trauma, eeetstoornissen — door dit systeem heen gleden zonder adequate beoordeling.

Snel affirmeren zonder screening: het risico van het rapid gender affirmation-protocol

Terwijl traditionele genderzorg uitgebreide psychologische screening vereiste voordat medische stappen werden gezet, propageerden sommige klinieken en organisaties het "rapid gender affirmation"-model: affirm first, treat quickly, minimize barriers. Dit model brengt specifieke risico's met zich mee voor kwetsbare jongeren.

De aanpak

In het rapid gender affirmation-model:

  • Wordt de genderidentiteitsverklaring van de patiënt als vertrekpunt genomen, niet als hypothese
  • Is uitgebreide psychologische screening op comorbiditeiten minimaal of afwezig
  • Wordt behandeling (sociale transitie, puberteitsblokkeerders, hormonen) zo snel mogelijk gestart
  • Worden vragen over de genderidentiteit als "conversie" beschouwd

Klokkenluiders over de praktijk

Meerdere klokkenluiders beschreven de praktijk in hun klinieken:

  • Tavistock (VK): Medewerkers beschreven dat patiënten met ernstige psychiatrische comorbiditeiten — autisme, trauma, eeetstoornissen — het behandelprotocol doorliepen zonder adequate screening. Klokkenluiders uitten zorgen in 2020-2021. Zie: Bernadette Wren over Tavistock.
  • Washington University (VS): Jamie Reed, klinisch medewerker, beschreef in 2023 dat de kliniek een informele "affirm and treat"-cultuur had ontwikkeld, waarbij kritische vragen werden ontmoedigd. Zie: Jamie Reed whistleblower.

Cass Review over het affirmatieparadigma

De Cass Review (2024) stelde expliciet dat de klinische cultuur in het VK zodanig was dat behandelaars geen vragen durfden te stellen over de genderidentiteitsverklaring van een patiënt, uit vrees voor beschuldiging van "conversie." Dit leidde tot een gebrek aan adequate differentiaaldiagnostiek.

Zie ook: de sociale druk op klinisch medewerkers en gender-explorerende therapie als alternatief.


Bronnen:

Deel dit artikel: