Transitiespijt en detransitie: betekenis en onzekerheid — SEGM-analyse

De Society for Evidence-based Gender Medicine (SEGM) publiceerde een uitgebreide analyse van de begrippen transitiespijt en detransitie. Het stuk is een van de meest genuanceerde beschikbare analyses van waarom onderzoek naar dit onderwerp zo moeilijk te interpreteren is.

Het definitieprobleem

SEGM identificeert als kernprobleem dat onderzoekers verschillende dingen meten als ze het hebben over "detransitie" of "spijt":

• Stoppen met hormonen — niet iedereen die stopt heeft spijt; sommigen stoppen om medische redenen
• Terugkeren naar het geboortegeslacht — sommigen stoppen met hormonen maar identificeren zich nog als transgender
• Officieel geslacht terugveranderen — een subset van wie stopt met hormonen
• Subjectief spijt rapporteren — de meest directe maar zeldzaamst gemeten uitkomst

Deze vier categorieën overlappen maar zijn niet identiek. Studies die "detransitie" meten via administrative records meten iets fundamenteel anders dan studies die patiënten directe vragen stellen over spijt.

Waarom follow-up duur cruciaal is

SEGM wijst op een structureel probleem in bestaand onderzoek: studies met kortere follow-up rapporteren systematisch lagere spijt- en detransitie-percentages. Dit is niet willekeurig: spijt ontstaat soms pas jaren na de behandeling.

Voor jongeren die als tiener zijn behandeld, kan het besef van spijt pas optreden op hun twintigste, vijfentwintigste of dertigste levensjaar. Studies die vijf jaar na behandeling meten, missen die gevallen structureel. Dit probleem wordt ook gedocumenteerd in de analyse van verjaringstermijnen voor rechtszaken.

De populatieverschuiving als complicerende factor

Een bijkomende complicatie is de fundamentele verandering in de populatie die genderbehandeling zoekt. Studies uit de jaren negentig en tweeduizend betroffen overwegend volwassen mannen. De huidige populatie bestaat overwegend uit tienermeisjes met psychische comorbiditeit.

Cijfers uit de oude populatie zijn niet zonder meer van toepassing op de nieuwe populatie. Zie ook: demografische verschuiving in genderklinieken.

Wat SEGM concludeert

SEGM concludeert dat de werkelijke omvang van transitiespijt en detransitie groter is dan de meest geciteerde studies suggereren — maar precies hoe groot, is onzeker. Die onzekerheid is zelf een klinisch relevante bevinding: het betekent dat behandelbeslissingen worden genomen zonder adequate kennis van de langetermijngevolgen.

Dit is consistent met de conclusies van de Cass Review en het HHS-rapport 2025.

Bronnen:

• SEGM. Transition Regret and Detransition: Meaning and Uncertainties.
• Detransitie-percentages: wat het onderzoek zegt. Transspijt.nl.
• Cass Review (2024). NHS England.