Artikelen

De Franse filmmaker Sophie Robert (Océan Invisible Productions) bracht in 2022 de eerste twee delen uit van de documentairereeks Mauvais Genre. Deel 1 — Een wereldwijde epidemie — analyseert de exponentiële toename van genderidentiteitsdiagnoses, de rol van trans-influencers en de kwetsbaarheid van autistische en ADHD-jongeren. Deel 2 — Een gezondheidsschandaal — behandelt hormonale en chirurgische behandelingen, bijwerkingen en het verdienmodel van de affirmatieve zorg. Deel 3 (Vampirisme, vanaf 2023) richt zich op toegang tot vrouwenruimtes en censuur van vrouwelijke biologie.

In de westerse media worden gender-kritische standpunten systematisch geframed als anti-trans, haatdragend of extreemrechts. Een analyse van die framing en hoe ze het debat onderdrukt.

Medical Xpress rapporteerde begin 2025 over nieuwe data die "grote onzekerheden" bevestigen over de impact van genderbehandeling bij jongeren. De bevindingen sluiten naadloos aan bij de conclusies van de Cass Review (2024) en de reeks Europese beleidswijzigingen: de evidence-basis is te smal voor de omvang van de klinische praktijk.

Veel detransitioners ontdekken dat sommige gevolgen van genderbehandeling permanent zijn. Een overzicht van medisch herstel: wat bij vrouwen die testosteron namen terugkeert (menstruatie, deels vruchtbaarheid), wat permanent blijft (stemverlaging, clitorisvergroting), en wat bij mannen die oestrogeen namen herstelt of niet. Chirurgische ingrepen zoals mastectomie zijn vrijwel onomkeerbaar.

Het principe "primum non nocere" (eerst, doe geen schade) is een fundament van de medische ethiek. Critici van genderzorg bij minderjarigen stellen dat puberteitsblokkeerders, hormoontherapie en chirurgie bij adolescenten mogelijk meer schade aanricht dan goed doet — en dat de gebrekkige evidence-basis dit principe schendt. Een analyse van de ethische spanningsvelden.

MeMoMa — 'meisje, moeder, matriarch' — is het Nederlandstalige blog van Dr. Gerrie Strik. Het bevat artikelen over feminisme, vrouwenrechten, genderideologie, medische ethiek en de ervaringen van ouders van transkinderen. De site werkt vanuit een sekseregelgericht feministisch perspectief en biedt secties voor artikelen, ouders, therapie en vrouwen.

MercatorNet is een Engelstalig online platform opgericht in Australie in 2005. Het richt zich op de menselijke persoon in de moderne wereld en publiceert opinies, analyses en interviews over bio-ethiek, gezin, religie en cultuur. Het genderdebat — met aandacht voor medische transitie, kinderbescherming en de schaduwzijden van affirmatieve zorg — is een terugkerend thema.

Mermaids is een Britse organisatie die transgender kinderen en jongeren ondersteunt. De organisatie genoot jarenlang brede steun en overheidsgelden, maar raakte betrokken bij meerdere controverses: het verspreiden van misleidende informatie over puberteitsblokkeerders, advies aan kinderen om informatie voor ouders te verbergen, en contact met minderjarigen zonder ouderlijk toezicht. In 2022 verloor Mermaids subsidie na een onderzoek.

Terwijl Europese landen als Zweden, Finland, Denemarken, VK en Nieuw-Zeeland genderzorg bij minderjarigen stap voor stap aan banden leggen op basis van wetenschappelijk onderzoek, bleef de VS onder voorgaande regeringen genderzorg actief bevorderen. National Catholic Register en EWTN analyseerden dit contrast en de vraag waarom de VS zo lang achterliep op de Europese wetenschappelijke consensus.

In 2023 trad een herziene Nederlandse Transgenderwet in werking. De nieuwe wet maakt het voor meerderjarigen mogelijk hun geslachtsregistratie te wijzigen via een zelfverklaring, zonder medische tussenkomst of rechterlijke toetsing. Dit heeft gevolgen voor vrouwenrechten, statistieken over seksespecifieke criminaliteit, en toegang tot vrouwenruimtes. De wet werd ingevoerd met weinig publiek debat.

De publieke detransitie-beweging wordt in de media gedomineerd door witte vrouwen, maar zwarte en niet-witte detransitioners beschrijven een eigen ervaring op het snijvlak van ras en gender.

NICE publiceerde in 2020 een systematische review van puberteitsblokkeerders bij genderdysforie (9 studies). Alle studies hadden grote methodologische beperkingen. Conclusie: "zeer lage zekerheid van bewijs." NHS England besloot geen nieuwe prescripties te doen. Dit was de eerste officiële Britse erkenning dat de evidence-basis zwak was.