NIH-rapport na negen jaar: puberteitsremmers bewezen 'levensreddend' effect niet

Het definitieve rapport van het grootste door de Amerikaanse federale overheid gefinancierde onderzoek naar puberteitsremmers bij transgenderjongeren is vrijgegeven. Na negen jaar en een subsidie van maximaal tien miljoen dollar van de National Institutes of Health (NIH) stelt de studie, geleid door dr. Johanna Olson-Kennedy van het Children’s Hospital of Los Angeles, dat de geestelijke gezondheid van de deelnemende jongeren stabiel bleef en vergelijkbaar was met die van de algemene bevolking. Bewijs voor de veelgehoorde stelling dat puberteitsremmers ‘levensreddend’ zijn, levert het rapport niet.

Negen jaar, tien miljoen dollar, bijna honderd kinderen

De studie The Impact of Early Medical Treatment in Transgender Youth volgde bijna honderd kinderen en jongvolwassenen. Deelnemers waren zo jong als acht jaar; tot de leeftijd van zestien jaar konden zij puberteitsremmers ontvangen, tot twintig jaar kruishormonen. Het eindrapport, verkregen door waakhondorganisatie The Oversight Project en gepubliceerd door The Daily Signal op 27 augustus 2026, stelt: “Over 2 years of medical intervention that started with blockers, mental health remained relatively stable and was on par with the population at large.” Suïcidaliteit nam af ten opzichte van de startmeting — waarbij overigens twee derde van de deelnemers bij aanvang suïcidale gedachten rapporteerde en een kwart eerder een poging had gedaan.

Onderzoeker hield resultaten bewust achter

De publicatie van het rapport was jarenlang uitgesteld. De New York Times meldde in 2024 dat dr. Olson-Kennedy de bevindingen bewust niet publiceerde, uit vrees dat ze zouden worden “gebruikt als wapen” in het debat over genderzorg voor jongeren. Dat een prominente voorstander van dit beleid haar eigen studieresultaten om politieke redenen achterhield, leidde tot kritische vragen vanuit het Amerikaanse Congres. Het eindrapport werd uiteindelijk door The Oversight Project bemachtigd en gedeeld met The Daily Signal.

Critici wijzen erop dat het ontbreken van een controlegroep de interpretatie sterk beperkt: er werden geen vergelijkbare jongeren gevolgd die geen medische behandeling ondergingen. Daardoor is het onmogelijk vast te stellen of de geobserveerde stabilisering het gevolg is van de puberteitsremmers zelf, van begeleiding, of simpelweg van het verstrijken van de tijd. Bovendien beslaat de follow-upperiode slechts twee jaar, terwijl langetermijngevolgen voor botdichtheid en vruchtbaarheid buiten beschouwing blijven.

De bevindingen sluiten aan bij bredere internationale twijfels over de evidentiebasis van puberteitsremmers. Het Britse Cass Review concludeerde in 2024 dat het wetenschappelijk bewijs voor deze behandeling “opmerkelijk zwak” is. Dat het eigen onderzoek van een van de leidende Amerikaanse pleitbezorgers — uitgevoerd met overheidsgeld, negen jaar lang — de centrale claim over levensreddende werking niet onderbouwt, is een significante uitkomst in het lopende debat over puberteitsremmers en jeugdgenderzorg.

Bron:

• Lucas, Fred. “EXCLUSIVE: NIH-Funded Study Finds Puberty Blockers Failed to Improve Youth Mental Health.” 27 augustus 2026. dailysignal.com