Singh, Bradley & Zucker: 63,6% van jongens die uit dysforie groeien wordt homoseksueel of biseksueel (2021)

In Frontiers in Psychology (2021) publiceerden Devita Singh, Susan Bradley en Kenneth Zucker een uitvoerig follow-up onderzoek vanuit hun jarenlang werk aan de Toronto-kliniek. Onderwerp: wat is er geworden van jongens die als kind gediagnosticeerd waren met gender-identity-disorder?

Het cohort

Het onderzoek volgde 139 jongens die als kind — meestal tussen 3 en 12 jaar — bij de kliniek werden gezien. Zij vertoonden uitgesproken gender-non-conform gedrag: voorkeur voor meisjesspeelgoed, meisjeskleding, identificeren als meisje. Volgens de huidige affirmatie-doctrine had dit het signaal moeten zijn voor sociale transitie en eventuele medische voorbereiding op puberteitsremmers.

De uitkomst

• 63,6% werd als volwassene homoseksueel of biseksueel.
• De rest verdeelde zich over heteroseksualiteit en (een klein percentage) persisterende trans-identiteit.

Voor context: in de algemene mannelijke bevolking is ongeveer 2-5% homoseksueel of biseksueel. Het Toronto-cohort komt daarmee uit op een veelvoud — wat betekent dat "gender-non-conform jongetje" in de kindertijd statistisch een veel betere voorspeller is van toekomstige homoseksualiteit dan van toekomstige trans-identiteit.

Wat dit zegt over het affirmatieve model

Voor het hedendaagse beleid is dit een lastige bevinding. Het affirmatieve model interpreteert gender-non-conformiteit als signaal van trans-identiteit en stuurt aan op sociale en medische transitie. Het Singh-Bradley-Zucker-onderzoek toont aan dat dit signaal in werkelijkheid in 9 van de 10 gevallen een andere uitkomst voorspelt: toekomstige homoseksualiteit, niet transitie.

Wanneer een kind voor de puberteit sociaal en medisch wordt gestuurd richting transitie, wordt dat kind in feite van een waarschijnlijke gay volwassene omgevormd tot een trans volwassene — met onomkeerbare medische gevolgen. Dat verband is wat critici aanduiden als "transing the gay away".

Kenneth Zucker's persoonlijke betrokkenheid

Kenneth Zucker is een belangrijke figuur in dit dossier. Hij leidde decennialang de gendierkliniek in Toronto met een exploratieve, voorzichtige aanpak — en werd in 2015 ontslagen na activistische druk. Zie het verhaal van zijn ontslag. Zijn academisch werk — waaronder dit onderzoek met Singh en Bradley — is sindsdien intensiever geworden en heeft bijgedragen aan de internationale herziening van het affirmatieve model.

Aansluiting bij andere studies

De Singh-Bradley-Zucker-bevinding past in een breder patroon van desistance-onderzoek: 80-90% van de pre-pubescente kinderen met genderdysforie groeit ervan af. Het sluit ook aan op de in 2026 verschenen Bailey-Zucker-publicatie over CGT als alternatieve eerste behandeling.

Voor Nederland

De Nederlandse genderzorg-praktijk maakt nog steeds nauwelijks onderscheid tussen kinderen die statistisch waarschijnlijk gay worden en kinderen die statistisch waarschijnlijk trans blijven. Singh-Bradley-Zucker bieden empirische grondslag om dat onderscheid wel te maken — als de Nederlandse klinieken bereid zijn de implicaties te accepteren.

Bronnen:

• Singh, D., Bradley, S. J. & Zucker, K. J. "A Follow-Up Study of Boys With Gender Identity Disorder." Frontiers in Psychology, 2021.
• Stats for Gender — overzicht. statsforgender.org