Verhalen
Persoonlijke ervaringsverhalen van mensen die transitioneerden, twijfelden of detransitioneerden.
| Datum | Verhaal |
|---|---|
| "Elke dag heb ik zoiets van: haal dit bij me weg." Patrick uit Emmen wilde zijn leven lang al graag vrouw zijn. Na goedkeuring door het UMCG onderging hij in 2008 een geslachtsverandering. Drie maanden later viel hij in een diepe put. "Ik weet duizend procent zeker dat ik een homoseksuele man ben." Jarenlang therapie, onbehandelbaar lijden — en uiteindelijk euthanasietoestemming. | |
| "Ik begon op mijn twaalfde. Op mijn veertiende wist ik dat ik een fout had gemaakt." — Patrick Mitchell, Australië Patrick Mitchell begon op zijn 12e met oestrogeen op aanraden van zijn moeder en artsen. Op zijn 14e vroeg hij zijn moeder om hem te helpen stoppen. Hij detransitioneerde en verscheen op het Australische 60 Minutes in 2017 — een van de vroegst publiek gedocumenteerde gevallen van een jonge detransitioner. | |
| "Evidence-based, veilig en effectief, de wetenschap is duidelijk" — niets van dat is bewezen Paul begon op zijn 15e met transitie na een gesprek met een medisch professional. In de universiteit volgde genitale chirurgie. Ernstige complicaties brachten hem tot bezinning. Hij werkte vervolgens als LCSW bij een genderkliniek — en verliet die na zijn detransitie. "Niets van de slogans die ons worden geleerd, is bewezen." | |
| "Je wordt gemaakt te geloven in slogans — evidence-based, levensreddend, veilig en effectief. Niets daarvan is bewezen." — Paul Garcia-Ryan, voormalig genderkliniek-medewerker Paul transitieerde op 15, leefde 15 jaar als trans vrouw, werkte als maatschappelijk werker bij een genderkliniek. Na ernstige medische complicaties detransitioneerde hij. Nu is hij president van Therapy First en klaagt hij zijn voormalige werkgever aan. "Je wordt gemaakt te geloven in slogans — geen daarvan is bewezen." | |
| "Iedereen die langer op testosteron zat dan ik, was dood of werkte in porno" — Philippa Roberts, VK: mastectomie op 19 Philippa Roberts uit het VK transitioneerde rond haar 18e na een suïcidepoging en jaren van ongewenste aandacht voor haar lichaam. Op 19 onderging ze een dubbele mastectomie. Zes jaar later besefte ze dat ze niet trans was en begon ze te detransitioneren. Trans-activisten "dogpileden" haar uit twee Britse steden. Nu is ze 29 en spreekt openlijk. | |
| "Ik besloot dat ik geen vrouw wilde zijn, voordat ik ooit vrouw was geweest" Prisha begon met testosteron op 17 en verloor haar borsten op 18. Ze had anorexia, OCD, borderline en depressie — maar geen enkele hulpverlener behandelde dat eerst. "Er zijn zo veel psychische stoornissen die je je lichaam laten haten. De oplossing is niet je lichaam veranderen." | |
| "Ik was in feite een homoseksuele man die moeite had zijn seksualiteit te accepteren." — Ritchie Herron klaagt NHS aan na castratie Ritchie belandde in een internet-chatroom over genderdysforie en identificeerde zich als vrouw. Zijn enige screeningsgesprek was bij een psycholoog die zijn achterliggende problemen nooit onderzocht. Na de geslachtsoperatie in 2018 had hij direct spijt. Gediagnosticeerd met autisme, OCD, angst en verslaving — allemaal onbehandeld gelaten. Hij klaagt de NHS aan. | |
| "Mijn eerste heldere gedachte was: o god, wat heb ik gedaan?" Ritchie was een homoseksuele man die niet homo wilde zijn. Het internet overtuigde hem dat hij transgender was. De NHS-kliniek bleef aandringen op genitale chirurgie. Toen hij twijfelde, dreigden ze hem te ontslaan uit de zorg. "Dat is het ergste wat je een kwetsbare patiënt kunt aandoen." | |
| "Vanuit het begin bij het VUmc was het: jij bent transgender, punt. En de rest telde niet." Sam wilde niet homo zijn. Als 16-jarige zag hij een tv-programma over transgenders en dacht dat dit zijn uitweg was. De genderkliniek van het VUmc diagnosticeerde hem onmiddellijk en gaf hem hormonen en cosmetische ingrepen — zijn achterliggende problemen werden nooit serieus onderzocht. Op zijn 22e stopte Sam. Nu stelt hij Amsterdam UMC aansprakelijk. | |
| Op 16 begon ik met testosteron. Op 23 spijt. Op 16 begon ik met hormonen na een screeningsgesprek van drie maanden. Pas op 23 besefte ik wat ik mezelf had aangedaan. Mijn stem komt nooit meer terug. | |
| "Ik heb 18 chirurgische ingrepen gehad. Ik stierf bijna vijf keer. Dit is geen zorg — dit is marteling." — Scott Newgent, oprichter TReVoices Scott Newgent transitieerde op zijn 42e en onderging 18 operaties en overleefde meerdere bijna-doodservaringen. Als oprichter van TReVoices pleit hij specifiek tegen medische behandeling van kinderen met genderdysforie. "Ik ben niet anti-trans. Ik ben tegen het pijn doen van kinderen." | |
| "Elke stap in mijn transitie bracht aanvankelijk euforie — maar die vervaagde snel. Dan werd de volgende stap gesuggereerd." Scott was een succesvolle zakenvrouw van 43 toen ze transitioneerde. Het medische systeem liet haar door elke stap heen schuiven zonder te waarschuwen. Na bijna dood te zijn gegaan, kon ze niet meer terugkeren. "Er is geen gestandaardiseerde, geteste of breed geaccepteerde basis voor transgenderzorg." |